Φαντάσου την εξής συνθήκη: ίσαι στο δρόμο για μία δουλειά. Έχεις μαζί το μικρό παιδί σου το οποίο δεν θέλει να κατέβει από το ποδήλατό του και δεν προχωράει αρκετά γρήγορα. Δεν σου μένει άλλη υπομονή, οπότε το παίρνεις αγκαλιά και περπατάς γρήγορα προς το αυτοκίνητο, όσο εκείνο φωνάζει και κλαίει. Τότε σταματάς για μια στιγμή και αναλογίζεσαι πως συνέχεια τρέχεις, προσπαθώντας να τα προλάβεις όλα.
Η σύγχρονη κοινωνία μας λέει πως μπορούμε να τα έχουμε όλα, πως μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Καριέρα, οικογένεια, φίλους, ένα καθαρό και συμμαζεμένο σπίτι, ένα σώμα που ποτέ δεν αλλάζει (και δεν πρέπει να αλλάξει), μία ερωτική σχέση που παραμένει πάντα ζωντανή, ένα ήρεμο μυαλό που μπορεί να ισορροπήσει όλα αυτά.
Μας λένε ότι μπορείς να είσαι ταυτόχρονα μητέρα και να δουλεύεις 8ωρο πλήρη απασχόληση. Ότι μπορείς να θηλάζεις, να αντλείς γάλα και να πας στην δουλειά σου το πρωί με μηδαμινές ώρες ύπνου. Α, και αν δεν θηλάσεις, μπορείς απλά να χρησιμοποιήσεις φόρμουλα, κι αυτό μας κάνει. Ότι μπορείς να φροντίζεις για όλους – παιδιά, σύντροφο, φίλους – και να έχεις ακόμα χρόνο για τον εαυτό σου.
Τις πόρτες εκείνες που οι μητέρες μας πάλεψαν για να ανοίξουν – εμείς τώρα βιαζόμαστε να τις διαβούμε, ενώ ταυτόχρονα είμαστε φοβισμένες να κλείσουμε έστω και μία από αυτές. Η μητρότητα δεν προοριζόταν ποτέ να είναι παράσταση υπερ-επιδόσεων. Είναι μία ακατέργαστη και συχνά απρόβλεπτη διαδικασία. Δεν είναι κάτι ακόμα το οποίο πρέπει να τελειοποιήσεις, αλλά αντιθέτως είναι κάτι για να το ζήσεις, να το αισθανθείς και να το χαρείς. Ως γυναίκες δεν θέλουμε να “διαχειριζόμαστε” την μητρότητα αλλά να τη ζούμε, να την βιώνουμε.
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα ταυτόχρονα. Δεν ήσουν ποτέ σχεδιασμένη για κάτι τέτοιο. Ας σταματήσουμε να λέμε στις γυναίκες ότι μπορούν να κάνουν “τα πάντα”. Ας ξεκινήσουμε να δημιουργούμε έναν κόσμο, στον οποίο οι γυναίκες δεν θα χρειάζεται να κουβαλούν “τα πάντα” στους ώμους τους.
Leave Your Comment